KİTAPFİLOZOFLARİ

  İzlediğim belgeselde şöyle bir alıntı vardı: "Kalktığınızda telefonunuza tuvalete gitmeden önce mi yoksa tuvaletteyken mi bakıyorsunuz? Çünkü başka bir ihtimal söz konusu değil." Bu söz bana kısa bir aydınlatma yaşattı. Sonra düşündüm. Kalkar kalkmaz telefona, sosyal medyaya bakıyorduk. Gelen mesajlar, bildirimler, takipler, beğeniler... Bir bakmışız telefonda bir saat geçirmişiz bile. Kahvaltıya geçiyoruz telefon yanımızda, salona geçiyoruz telefon yanımızda, tuvalete gidiyoruz telefon yanımızda. Evden çıkıyoruz, ilk kontrol ettiğimiz şey telefon. Fotoğraf atıyoruz beğeni az oluyor üzülüyoruz, yorum az geliyor üzülüyoruz, biri kötü yorum atıyor, bizle dalga geçiyor üzülüyoruz, takipçi sayımız düşüyor, artmıyor üzülüyoruz ama bu kadar üzüntüye rağmen ondan vazgeçemiyoruz. Bu bana artık biraz mazoşistçe geliyor. Kendimizi üzmeyi seviyoruz. Hayır, hayır. Biz üzüntümüzü sosyal medyanın geçirebileceğine inanıyoruz. Her üzüldüğümüzde daha çok fotoğraf, video atıyoruz. Üzünt...

 Bir yerde ya okudum ya da duydum emin değilim. Sadece acısı olanlar şiir yazar, diyordu. Anlamamıştım o zamanlar. Şimdi anlıyorum.   Mutlu insan anılarına odaklanır. Tekrar tekrar hatırlar, mutlu olur, umut dolu olur. Sonra tekrar hatırlar. Aslında unutmaz, her an her an hatırlar, bir döngüdür bu.   Oysa acılı insan öyle midir? Acı çekmiştir, bir kere üzülmüştür, hatırlamak istemez, unutmak da istemez, yaşamak istemez, ölmeye de gücü yetmez. Anlatmak ister. Var mıdır anlatabileceği, güvenebileceği biri? Onu yargılamayacak, konuştuktan sonra gidip başkasına anlatmayacak...  Az önce okudum. Yunus Emre, konuşacak kimse bulamayınca derdini çiçeğe anlatmış.   Dün de şey görmüştüm. Yılmaz Erdoğan diyordu, yazar konuşabilse zaten yazar mıydı?   Gerçekten konuşabilse, derdini anlatabilse, rahatlasa, yazabilir miydi?   Bence yazamazdı çünkü söyleyemediklerini yazar zaten insan. Kendini yazar, kendi düşüncelerini yazar, kendi kurgusunu ...

  Var mısın ki yok olmaktan korkuyorsun? Kitap indirimlerinde dolaşırken gördüğüm bir kitabın ismiydi bu söz ve beni anında beynimden vurdu. "Var mısın ki yok olmaktan korkuyorsun?" Biz insanoğlu olarak her dönemde ölümsüzlüğü aramışız. Ölmekten korkmuşuz. Hâlâ da korkmaya devam ediyoruz. Bir gün öleceğimizi hepimiz biliyoruz ama yine de korkuyoruz. Çok garip değil mi? Bir yakınımızın ölüm korkusu ayrı bizim ölüm korkumuz ayrı... Ben önce yakınlardan başlayacağım anlatmaya. "Annem ölürse ben ne yaparım. Babam ölürse sokakta kalırız. Bize kim bakar, nasıl geçiniriz nasıl yaşarız. Aç kalırız. Susuz kalırız. Yüzümüze bakan olmaz vs. vs. He bir de hiç ölmeyeceklerini düşünüp öyle yaşayanlar var orası ayrı. Biz diğer tarafa bakalım. Korkulara odaklanıp onları büyütmek yerine biraz çözüm odaklı düşünsek? "Yahu ölümün çözümü mü olurmuş?" Doğru, tabii ki olmaz ama en azından ölüme hazırlıklı olabiliriz. Biz bir canlıyız ve her canlı bir gün mutlaka ölecek. Bunu...